El nostre recull

Aquest és el vostres espai! Aquí hi publicarem algunes de les redaccions o textos escrits en qualsevol llengua i assignatura de l'escola. Us convidem a tots a participar-hi!!!
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris 4t Eso Castellà. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris 4t Eso Castellà. Mostrar tots els missatges

dilluns, 28 de gener del 2013

Elegía sobre nuestro sistema político

Queridos políticos....
Nos veis sentados en el suelo y no hacéis nada
juntos rogamos para poder seguir con vida,
no pensáis en si tenemos sentimientos
nosotros sólo demostramos nuestro lamento.

Intentamos luchar por nuestros derechos
reivindicarnos y mostrar tal cual los hechos,
educación y sanidad es lo que nuestro sistema necesita
¿por qué demonios nuestros gobernantes nos lo quitan?

Miles de familias desahuciadas buscan un hogar
se nota que nuestros políticos cobran así, sin más.
Ya casi seis millones de parados,
no os dais cuenta que esto ya ¡es un descaro!.

Y ustedes siguen...en su mundo....
y todos nosotros en nuestra cruda realidad,
a los jóvenes de hoy, esta situación ya no nos gusta
parece que España carece de seguridad.

Alba Cabrera
4t ESO A

diumenge, 13 de gener del 2013

Epístola al Amor


Lamento cada momento de este recuerdo que me tiene encadenada a un pasado, este que no me deja conciliar el sueño en toda la noche, que me arrebata la felicidad por cada segundo que pasa... Te echo de menos, eso es lo cierto. Llevo toda mi vida preguntándome el porqué de las cosas que me pasaban, pero la verdad es que desde el momento en que apareciste ante mis ojos nada más me importó. El único objetivo de mi vida era no dejarte escapar, pensaba que no podría respirar si no era alrededor de tu suspiro. Te necesito, no quiero vivir más si no escucho tu voz susurrándome al oído cuanto me quieres, si tus labios no me besan con esa ternura que nadie más me enseñó a sentir. He perdido las ganas de vivir, ya no me queda nada si no estas tú... Eras y eres mi sueño, un sueño imposible, inalcanzable; pero por el cual aun sigo luchando cada mañana. Mis lágrimas dependen de tus actos, tanto ellas como mis sonrisas. Eres mi dueño, el dueño de mi alma y de mi corazón. Pero como todo tiene su final, esto no iba a ser menos... Te perdí, se acabó y todo finalizó ese día que tan bien recuerdan mis ojos empapados de pequeñas gotitas transparentes, amenazantes por ser expulsadas. Era una tarde de invierno, oscura y muy muy fría. Para mi, la tarde más fría del año. Las peleas ya eran constantes en nuestra relación, nuestros caracteres similares influenciaban en ello y cuando explotábamos ya nada podía apaciguarnos. Rompiste mis esquemas, cada uno de ellos por no querer hacer lo que me ordenabas y mi venganza fue dulce hasta que conseguí romper lo más frágil e inocente de una persona, el corazón. Sí, la única culpable de que mi corazón se partiese.. YO. Pero como toda persona cometo errores irreparables ya imposibles de arreglar. La gente me decía que no me merecías, que todo iba a acabar explotando en mi cara y así pasó...Las personas sabias me aconsejaron, pero mi amor por ti era y es más fuerte que cualquier palabra, que cualquier cosa que llegues a imaginar. A pesar de todo lo que ha ocurrido en este período corto pero a la vez largo, sigo pensando en todos los buenos momentos que he vivido junto a ti, en cada caricia que me regalabas en los mejores momentos. Sé que nadie más me va a hacer sentir este sentimiento, sé que nunca voy a poder amar a alguien igual como a ti, pero ahora que no te tengo ya vuelvo a ser yo. Intento que me afecte lo menos posible en mi vida, pero la realidad es que en algún momento del día me derrumbo porqué no estas caminando agarrado de mi mano. Ahora ya vuelvo a ser la chica que se pregunta el porqué de todas las cosas, que piensa que para todo hay alguna razón. ¿Por qué no estoy aun disfrutando de tu persona? Lo he pensado tanto que tengo varias explicaciones, aunque la que más me gusta pensar es que no estábamos hechos el uno para el otro, que lo mejor era que acabara y punto. Te quiero y te espero a la deriva, la esperanza es lo último que se pierde y en este caso no va a ser menos. ¿Recuerdas cuando decíamos que siempre estaríamos juntos? Ahora ya he entendido que nada es para siempre y todo eso gracias a ti. ¿Sabes? En el fondo me alegro, soy una chica de alma libre y abierta, no quiero estar atada a nadie. Me contradigo yo sola, pero simplemente porqué sé qué es lo que quiero y las dos cosas no las puedo tener. Ahora sigues tu vida y haces tu mundo al lado de otra persona, eres feliz y ese era mi único propósito. Creo que lo mejor es que me aleje de tu vida, de este lugar donde cada rincón me recuerda a ti, donde tu olor sigue impregnando mi mente por allá donde paso. Si no lo hago, acabaré con una gran adicción hacia tus ojos, tus besos, tus manos, tu simple sonrisa. ¿Quieres volver? Mi puerta está abierta, mis brazos nunca cierran para rodearte, mis labios nunca descansarían al besarte. Pero lo acepto, se acabó... 
Nunca sabes lo que el día de mañana te puede suceder, quizá encuentres a tu alma gemela y olvides todo, quizá vuelvas a ver a una persona que ni te acordabas de su nombre y te despierta las conocidas mariposas en el estómago. Eso es lo que más odio de la vida, es tan impredecible...¿ Como puedes tener claro algo que sabes que mañana puede que todo cambie? Ojalá pudiera cada uno elegir cada una de las cosas tanto buenas como malas que tienen que sufrir, ojalá la vida no fuera tan dura y no se aprendiera a partir de palo tras palo, ojalá todo fuera tan fácil como cerrar los ojos y que cuando volvieras a despertar la tormenta se hubiese calmado. Supongo que son deseos colectivos, que cada una de las personas que sufren por amor o por cualquier problema que les depara el destino, los desean. Imposible, ¿en realidad nada es imposible? Eso suelen decir cuando quieren que salgas de ese agujero oscuro en el que te has introducido y no consigues escapar, pero imposible eres tú...
Raquel Nieto 
4t ESO A

dimarts, 8 de gener del 2013

El otoño era NUESTRO


Todo era más fácil cuando no nos conocíamos, ¿te acuerdas? Todo era mejor cuando simplemente íbamos al cine, nos dábamos la mano y olvidábamos que estábamos viendo una película, y nosotros protagonizábamos la nuestra. No importaba la muchedumbre, no importaban los demás nosotros nos manteníamos firmes. Supongo que entonces éramos felices porqué ni nos conocíamos verdaderamente. Conocer a alguien significa saber sus miedos, sus complejos, sus defectos, sus virtudes, sus secretos, su vida, sus padecimientos. Y realmente, que alguien te conozca perfectamente da miedo. Da miedo porqué si conoces a alguien hasta tal punto, esa persona acabas siendo tú, y digo esto, porque si lo conoces todo sobre esa persona, sabes incluso su forma de pensar, y a cada cosa que le dices, sabrás lo que piensa. Y que sepan lo que piensas, da miedo. Y quizás ahora nos damos cuenta que realmente no nos amábamos, puesto que amar es conocer y respetar, aceptar, confiar y hacer de su imperfección una perfección. Aunque sea imperfecta, pero será una imperfecta perfección, porque solo tú la podrás sentir.
Todo era más fácil cuando en el espacio de nuestra habitación había música aunque estuviésemos callados. Todo era mejor cuando entre abrazo y abrazo, me dabas un beso. El mundo parecía un lugar mejor cuando justo antes de partir susurrabas: "Gracias por existir". Todo era más fácil cuando tus ojos grises me miraban, brillaban, y me mandaban el mensaje de “Si no fuera por ti estos ojos no tendrían vida”. Es difícil sentir que unos ojos grises son felices, por lo general son apagados, pero los tuyos no. Quizás sería porque sentías que estabas enamorado de mí. No lo sé.
Vivimos en un mundo raro, un mundo distante, tal vez. Arisco, más bien. Un mundo lleno de almas incorpóreas que pasean de un lado otro, un mundo de almas incandescentes que creen haber encontrado el amor, un mundo lleno de almas deshechas, que se han dado cuenta de que el amor es una farsa, un mundo de almas temerosas, que prefieren vivir alejadas del dolor.
Sigo pensando que todo era más fácil cuando tú y yo hacíamos el amor, cuando después de una rabieta venía un “lo siento mucho, ni si quiera imagino que haría sin ti”. Todo era más alegre cuando nos mirábamos de reojo y sonreíamos, todo era más fácil cuando nos decíamos que teníamos que ser fuertes, pasar de los demás, y luchar, porque sabíamos que nosotros podíamos. Todo era más fácil cuando me decías que lo nuestro, duraría para siempre.
El otoño era nuestro, el otoño nos pertenecía, la manera en que caían las hojas de los árboles cuando estábamos juntos, cuando paseábamos por debajo de los castaños, era diferente. El viento frío acariciaba mi piel, y le prometía amor eterno a mi bufanda, el ruido de las castañas asadas saltando golpeaba dulcemente mis orejas, el olor del humeante chocolate caliente de nuestras tazas perfumaba el ambiente de la ciudad y el color de nuestras doradas sombras, pintaba las hojas caídas. 

Irene Alonso
4t ESO A

dilluns, 10 de desembre del 2012

Destinos Unidos


Jessica salió del instituto y se dirigió hacia su casa como cada tarde hacía. Iba corriendo porque estaba a punto de perder el bus, cuando de pronto, se distrajo un momento y chocó con alguien, cayendo al suelo por la fuerza del impacto. Cuando levantó la vista, vio una mano tendida hacia ella, así que la cogió y se levantó. Al levantar la vista para ver quién la había ayudado, vio que se trataba del profesor nuevo que acababa de entrar en su clase. El corazón le comenzó a latir fuertemente al recordar el momento en el que vio al profe por primera vez.

3 horas antes...

Todo el mundo estaba hablando en el cambio de clases, como siempre. Jessica se encontraba girada, cuando de pronto, sintió cómo toda la clase enmudecía de repente. La chica se giró lentamente, curiosa, y cuando vio al motivo del silencio en la clase, lo comprendió todo: un chico, de unos 22 años, alto, rubio, había entrado por la puerta, y se posicionó delante de la mesa del profesor. Acto seguido, el chico habló y se presentó:

- Hola a todos. Soy el nuevo profesor de ciencias naturales, Jake.

Su voz era suave y profunda, y Jessica se quedó toda la hora mirando los ojos del profesor Jake, de un color marrón hermoso. Era el chico más guapo que Jessica había visto en sus 17 años.

Momento actual...

Jake iba distraído en sus pensamientos cuando se chocó con una chica que recordaba como una de los alumnos de su nuevo trabajo. Al levantarla, se quedó mirando sus profundos ojos, y se perdió en su mirada. Su hermoso pelo castaño le caía sobre los ojos, así que con mucha dulzura, se lo apartó hacia atrás de las orejas. Jessi le sonrió tímidamente, y a Jake se le paró el corazón al ver esa preciosa sonrisa.

De pronto, se escuchó una tos discreta que pretendía llamar la atención de los dos. Jake reaccionó rápidamente y se giró, encontrándose con su novia. Inmediatamente, los dos se separaron, y Jessi dijo:

- Perdón, es que iba corriendo para coger el bus, y no te había visto.-
- Tranquila, no pasa nada. Yo también iba distraído.-

Los dos se miraron con una sonrisa, y la novia del profe los sacó de su trance tirando del chico.

- Bueno, nos vamos. Nos vemos mañana en clase – y el profe le guiñó el ojo a Jessi, a lo que ésta sólo pudo responder sonriendo bobamente mientras el chico se alejaba con su novia.

Al día siguiente...

A partir de ese día, las clases para Jessica se volvieron mucho más interesantes, y siempre estaba deseando que llegara la hora de naturales para ver a ese tremendo chico que tenían como profe. Jake siempre le dedicaba su mejor sonrisa cuando sus miradas se cruzaban, pero solo cuando nadie les prestaba atención.

Al principio solo se veían en clases, pero pasadas las semanas, hacían todo lo posible por coincidir en las entradas y salidas del instituto. Los dos se conformaban sólo con algunas miradas y sonrisas, ya que al ser profesor y alumna, no podían aspirar a mucho más. (...)

Beatriz Jiménez. 4t de ESO.